چرا بچه ها باید وقت خود را در طبیعت بگذرانند؟

در اوایل دهه 1980، یک زیست شناس دانشگاه هاروارد به نام ادوارد او. ویلسون نظریه ای به نام بیوفیلیا ارائه کرد: این که انسان ها به طور غریزی به سمت محیط طبیعی خود کشیده می شوند. با این حال، بسیاری از والدین قرن بیست و یکمی این نظریه را زیر سوال می برند، زیرا می بینند که فرزندانشان ترجیح می دهند نشستن روی کاناپه جلوی صفحه نمایش را نسبت به بازی در خارج از خانه ابراز کنند.

وحشت ملی در مورد کودکانی که زمان زیادی را در داخل خانه می گذرانند به حدی شدید شده است که این بحران نامی دارد: اختلال کمبود طبیعت.

در حالی که نامیدن آن یک اختلال ممکن است صرفاً شعاری باشد، واضح است که بچه‌ها زمان بیشتری را در داخل خانه می‌گذرانند تا بیرون. این تغییر تا حد زیادی به دلیل فناوری است: گفته می شود که یک کودک آمریکایی متوسط ​​4 تا 7 دقیقه در روز را در بازی های بدون ساختار در فضای باز و بیش از 7 ساعت در روز را در مقابل یک صفحه نمایش می گذراند.

ریچارد لوو، نویسنده کتاب «آخرین فرزند در جنگل: نجات کودکانمان از اختلال کمبود طبیعت»، داستان مصاحبه با کودکی را روایت می‌کند که به او گفت که بازی در داخل خانه را بیشتر از بیرون دوست دارد. ”

افزایش ترس والدین در مورد بیماری ها و خطرات بازی در بیرون – با وجود شواهد خلاف آن – عامل بزرگ دیگری است.

و با ادامه گسترش حومه‌ها و حومه‌ها، طبیعت بیشتر پراکنده می‌شود و به نظر می‌رسد بچه‌ها تمایل کمتری به گذراندن وقت در حیاط حصارکشی دارند، چه رسد به پریدن از حصار به داخل همسایه یا قدم زدن در جنگل. در عوض، فعالیت‌های داخل خانه برای کودکانی که با بازی‌های ویدیویی چندنفره و حساب‌های رسانه‌های اجتماعی بزرگ می‌شوند، می‌تواند آسان‌تر (بدون نیاز به کرم ضد آفتاب!)، ایمن‌تر و حتی اجتماعی‌تر به نظر برسد.

چرا برو بیرون؟
مطالعات اخیر فواید و حتی ضرورت گذراندن وقت در فضای باز، هم برای کودکان و هم برای بزرگسالان را آشکار کرده است. برخی استدلال می کنند که این می تواند هر محیط بیرونی باشد. برخی ادعا می کنند که باید یک محیط “سبز” باشد – محیطی با درختان و برگ ها. دیگران هنوز نشان داده اند که فقط یک تصویر از فضای سبز می تواند برای سلامت روان مفید باشد. جدای از این تفاوت‌ها، اکثر مطالعات موافقند که بچه‌هایی که بیرون بازی می‌کنند باهوش‌تر، شادتر، توجه‌تر و کمتر مضطرب‌تر از بچه‌هایی هستند که زمان بیشتری را در داخل خانه می‌گذرانند. در حالی که مشخص نیست عملکرد شناختی و بهبود خلق و خوی دقیقاً چگونه رخ می دهد، چیزهایی وجود دارد که می دانیم چرا طبیعت برای ذهن بچه ها خوب است.

باعث ایجاد اعتماد به نفس می شود. نحوه بازی کودکان در طبیعت ساختار بسیار کمتری نسبت به انواع بازی های داخلی دارد. راه‌های بی‌نهایتی برای تعامل با محیط‌های بیرونی وجود دارد، از حیاط خلوت گرفته تا پارک گرفته تا مسیر پیاده‌روی محلی یا دریاچه، و اجازه دادن به فرزندتان برای انتخاب نحوه رفتار با طبیعت به این معنی است که او قدرت کنترل اعمال خود را دارد.
خلاقیت و تخیل را تقویت می کند. این سبک بازی بدون ساختار همچنین به کودکان اجازه می دهد تا به طور معناداری با محیط اطراف خود تعامل داشته باشند. آن‌ها می‌توانند آزادانه‌تر فکر کنند، فعالیت‌های خود را طراحی کنند و به روش‌های مبتکرانه به دنیا نزدیک شوند.
مسئولیت پذیری را می آموزد. موجودات زنده در صورت بدرفتاری یا عدم مراقبت صحیح می میرند، و سپردن مراقبت از قسمت های زنده محیط زیست به کودک به این معنی است که آنها یاد می گیرند وقتی گیاهی را فراموش کنند یا گلی را از ریشه بیرون بیاورند چه اتفاقی می افتد.
تحریک های متفاوتی را فراهم می کند. طبیعت ممکن است کمتر از بازی ویدیویی خشن پسرتان محرک به نظر برسد، اما در واقعیت، حواس بیشتری را فعال می‌کند—شما می‌توانید محیط‌های بیرون را ببینید، بشنوید، بو کنید و لمس کنید. لوو هشدار می دهد: «از آنجایی که جوانان کمتر و کمتر از عمر خود را در محیط طبیعی می گذرانند، حواس آنها تنگ می شود، و این غنای تجربه انسانی را کاهش می دهد.»
بچه ها را به حرکت وا می دارد. بیشتر راه‌های تعامل با طبیعت، بیشتر از نشستن روی مبل، ورزش می‌کنند. لازم نیست فرزند شما به تیم محلی فوتبال بپیوندد یا در پارک دوچرخه سواری کند – حتی یک پیاده روی هم خون او را پمپاژ می کند. ورزش نه تنها برای بدن کودکان مفید است، بلکه به نظر می رسد آنها را متمرکزتر می کند، که به ویژه برای کودکان مبتلا به ADHD مفید است.
آنها را به فکر وا می دارد. لوو می گوید که طبیعت حس شگفتی منحصر به فردی را برای بچه ها ایجاد می کند که هیچ محیط دیگری نمی تواند آن را فراهم کند. پدیده‌هایی که هر روز به‌طور طبیعی در حیاط‌های خلوت و پارک‌ها رخ می‌دهند، بچه‌ها را در مورد زمین و حیاتی که از آن پشتیبانی می‌کند سؤال بپرسند.
استرس و خستگی را کاهش می دهد. بر اساس نظریه بازسازی توجه، محیط های شهری به چیزی نیاز دارند که به آن توجه هدایت شده می گویند، که ما را مجبور می کند عوامل حواس پرتی را نادیده بگیریم و مغزمان را خسته می کند. در محیط‌های طبیعی، ما نوعی توجه بی‌دردسر را انجام می‌دهیم که به عنوان شیفتگی نرم شناخته می‌شود که باعث ایجاد احساس لذت می‌شود، نه خستگی.
بنابراین، در حالی که زمان صفحه نمایش ساده‌تر و محبوب‌تر است، مهم است که زمانی را برای بازی در فضای باز اختصاص دهید. برای سرگرمی و فعالیت های مهیج که شما و فرزندانتان می توانید در طبیعت انجام دهید، به ایده هایی برای جذب کودکان خود به طبیعت مراجعه کنید.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.