چک لیست علائم ADHD در کودکان

اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) یک اختلال عصبی رشدی است که حدود 9.4 درصد از کودکان زیر 18 سال را تحت تاثیر قرار می دهد. علائم ADHD در کودکان می تواند شامل بی توجهی، بیش فعالی و تکانشگری باشد.

با این حال، تشخیص این بیماری همیشه آسان نیست، زیرا بسیاری از علائم معمولاً با پرخاشگری «طبیعی» دوران کودکی اشتباه گرفته می‌شوند. با توجه به اینکه هیچ آزمایشی وجود ندارد که بتواند ADHD یا اختلالات رفتاری یا یادگیری مشابه را تشخیص دهد، حتی پزشکان نیز ممکن است در تشخیص مشکل داشته باشند.

در نهایت، برای ایجاد تمایز، پزشکان اطفال فهرستی از علائم مشخصه را بررسی می‌کنند تا تعیین کنند که آیا کودک معیارهای ADHD را مطابق با راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی انجمن روان‌پزشکی آمریکا (DSM-5) دارد یا خیر.

دختری که با کتاب نشسته و از پنجره متفکر نگاه می کند
کلاوس ودفلت / گتی ایماژ
تمایز بین انواع ADHD
علائم ADHD معمولاً به دو دسته عمده تقسیم می شوند: بی توجهی (ناتوانی در تمرکز) و بیش فعالی- تکانشگری (رفتارهای تکانشی بیش از حد و مخل).

تعیین ADHD عمدتاً بر این اساس است که آیا این رفتارها برای سن رشد کودک مناسب یا نامناسب هستند.

دامنه علائم می تواند از کودکی به کودک دیگر متفاوت باشد و منجر به انواع تشخیص های مختلف شود که به طور کلی به شرح زیر طبقه بندی می شوند:

ADHD نوع عمدتاً بی توجه، کودکی را توصیف می کند که در توجه مشکل دارد اما بیش فعال یا تکانشی نیست.
ADHD نوع غالب بیش فعالی- تکانشی به عنوان بی قراری مفرط، عجله و بی قراری بدون فقدان مشخصه تمرکز تعریف می شود.
ADHD نوع ترکیبی ویژگی های هر دو را دارد.

چک لیست علائم بی توجهی
با توجه به DSM-5، بی توجهی را می توان در کودکان زیر 16 سال در صورتی که شش یا بیشتر از علائم زیر را نشان دهند، تشخیص داد. تشخیص فقط به پنج علامت یا بیشتر برای نوجوانان 17 سال و بالاتر نیاز دارد. 2

اغلب به جزئیات توجه نمی کند یا در کارهای مدرسه یا سایر فعالیت ها اشتباه می کند
اغلب در حفظ توجه به وظایف یا فعالیت های بازی مشکل دارد
اغلب به نظر نمی رسد وقتی مستقیماً با او صحبت می شود گوش نمی دهد
غالباً دستورالعمل ها را دنبال نمی کند یا در تکمیل تکالیف مدرسه یا کارهای روزمره ناکام می ماند
اغلب در سازماندهی وظایف و فعالیت ها مشکل دارد
اغلب از انجام کارهایی که نیاز به تلاش ذهنی طولانی مدت دارند اجتناب می کند، دوست ندارد یا تمایلی ندارد.
اغلب چیزهای مورد نیاز برای تکمیل کارها یا فعالیت ها را از دست می دهد
به راحتی حواسش پرت می شود
اغلب در فعالیت های روزانه فراموش می کند

چک لیست علائم بیش فعالی
به طور مشابه، بیش فعالی و تکانشگری را می توان در کودکان تا سن 16 سالگی در صورتی که شش یا بیشتر از علائم زیر را نشان داد (یا فقط پنج علامت یا بیشتر برای نوجوانان 17 سال و بالاتر) تشخیص داد.

اغلب قبل از اینکه یک سوال کامل شود، پاسخ را واضح می کند
اغلب با دست ها یا پاها بی قراری می کند یا هر زمان که می نشیند خم می شود
اغلب با وجود اینکه به او گفته می شود یک جا بنشیند، صندلی خود را ترک می کند
اغلب در موقعیت هایی که مناسب نیست می دود یا بالا می رود
اغلب قادر به بازی یا شرکت در فعالیت های اوقات فراغت به آرامی نیست
اغلب “در حال حرکت” است که گویی غیرطبیعی رانده می شود
اغلب بیش از حد صحبت می کند
اغلب در انتظار نوبت خود مشکل دارد
اغلب مکالمات یا فعالیت های دیگران را قطع می کند یا در آن دخالت می کند
آیا ADD همان ADHD است؟

تعریف نوع ترکیبی ADHD

نوع ترکیبی ADHD تظاهراتی است که با علائم بی توجهی و بیش فعالی/تکانشگری مشخص می شود.

کودکان مبتلا به ADHD نوع ترکیبی علائم بی توجهی مانند تلاش برای تمرکز بر روی کار خود، مشکل در پیروی از دستورالعمل ها، به نظر رسیدن حواس پرت، فراموشی، و قرار دادن اقلام را نشان می دهند.

آنها همچنین علائم بیش فعالی و تکانشی مانند ناتوانی در نشستن، بی قراری، پرحرفی، سطح انرژی بالا و قطع صحبت دیگران را نشان می دهند.

علائم ADHD در دختران و پسران
تحقیقات نشان می دهد که ADHD اغلب در دختران و پسران متفاوت است. در حالی که پسرها بیشتر احتمال دارد که تظاهرات بیش فعال/ تکانشی یا ترکیبی داشته باشند، دختران بیشتر به ADHD بی توجه مبتلا هستند.

پسرها بیشتر احتمال دارد که علائم بیرونی مرتبط با ADHD مانند رفتار کردن و پرخاشگری را نشان دهند. از آنجایی که این علائم بیشتر مخرب هستند، پسرها بیشتر از دختران به این بیماری مبتلا می شوند. علائمی مانند خجالتی بودن و خیال پردازی اغلب به عنوان ویژگی های شخصیتی در دختران به جای علائم دیده می شود، به همین دلیل است که اغلب آنها را نادیده می گیرند.

علائم ADHD در دختران ممکن است شامل به ظاهر گوشه گیر، بی نظم، بی انگیزه، خجالتی و به راحتی ناراحت باشد. از آنجایی که این بیماری اغلب نادیده گرفته می شود، دختران کمتر کمک می گیرند و ممکن است با مسائلی مانند اعتماد به نفس ضعیف، اضطراب و افسردگی دست و پنجه نرم کنند.

گرفتن تشخیص
برای اینکه ADHD به طور قطعی تشخیص داده شود، علائم باید چهار معیار کلیدی مندرج در DSM-5:2 را داشته باشند.

علائم بی توجهی یا بیش فعالی- تکانشی باید قبل از 12 سالگی وجود داشته باشد.
علائم باید پیش باشد

در دو یا چند موقعیت، مانند خانه، با دوستان، یا در مدرسه.
علائم باید با کیفیت عملکرد کودک در مدرسه، موقعیت‌های اجتماعی یا هنگام انجام کارهای عادی روزمره تداخل داشته باشد یا کیفیت آن را کاهش دهد.
علائم را نمی توان با هیچ وضعیت روانی دیگری توضیح داد (مانند اختلال خلقی) یا به عنوان بخشی از یک دوره اسکیزوفرنی یا روان پریشی رخ می دهد.
ADHD چگونه تشخیص داده می شود؟
کمک اضافی
اگر کودک شما مبتلا به ADHD تشخیص داده شده است، باید با پزشک او همکاری کنید تا یک برنامه درمانی مناسب برای نیازهای او تعیین کنید. درمان کودک شما ممکن است شامل دارو، روان درمانی یا ترکیبی از این دو باشد. راهبردهای دیگری نیز وجود دارد که می تواند مفید باشد، از جمله رویکردهای رفتاری، آموزش والدین، و آموزش مهارت های اجتماعی.

همچنین ممکن است پیوستن به یک گروه حمایتی برای والدین کودکان مبتلا به ADHD مفید باشد. همچنین مهم است که به کودک خود کمک کنید تا در مورد تشخیص و برنامه درمانی خود اطلاعات بیشتری کسب کند. کار با پزشک یا درمانگر فرزندتان، گفتگو با فرزندتان و جستجوی الگوهای مثبت می تواند مفید باشد. ممکن است دانستن اینکه تعدادی از افراد مشهور مبتلا به ADHD از جمله افراد مشهور و ورزشکاران وجود دارند، برای فرزند شما مفید باشد.

انجام یک آزمون آنلاین ممکن است به شما در درک بهتر برخی از علائم ADHD در کودکان کمک کند، اما همیشه باید برای ارزیابی، تشخیص و درمان بیشتر با یک متخصص مراقبت های بهداشتی صحبت کنید.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.