چگونه با کودک پرخاشگر رفتار کنیم

خشم، که می تواند به سرعت جای خود را به رفتارهای پرخاشگرانه مانند ضربه زدن، لگد زدن یا حتی گاز گرفتن بدهد.

حتی اگر فرزند شما دایره لغات گسترده ای داشته باشد، بعید است که تمام کلمات مورد نیاز برای بیان احساسات یا خواسته های خود را داشته باشد. بنابراین اگر آنها احساس ناراحتی می کنند، ناراحت هستند که نوبت آنها نیست، یا حتی اگر فقط احساس گرسنگی یا خستگی می کنند، بیشتر از یک کودک بزرگتر سرزنش می کنند.

پرخاشگری می تواند از کودکی به کودک دیگر متفاوت باشد. برخی به طور طبیعی راحت‌تر هستند، در حالی که برخی دیگر می‌توانند احساسات بزرگی را تجربه کنند که کنترل احساسات را برایشان سخت‌تر می‌کند. برای این کودکان، گاهی اوقات استفاده از اعمال به جای کلمات ساده تر است. احتمالاً در حال حاضر ایده منصفانه ای دارید که آیا این مورد برای فرزند شما نیز صادق است.

همچنین ممکن است پرخاشگری اتفاق بیفتد اگر کودک شما احساس غمگینی یا ناامیدی کند یا در موقعیتی ناآشنا باشد، مانند شروع مهد کودک. اگر نتوانند کلماتی برای بیان احساسات قوی خود پیدا کنند، ممکن است پرخاشگرانه رفتار کنند.

گاهی اوقات، پرخاشگری فیزیکی نیز می تواند وسیله ای برای جلب توجه باشد. اگر فرزندتان هنگام رفتار پرخاشگرانه واکنش بزرگی از شما دریافت کند، به زودی می‌آموزد که این روش خوبی است تا شما را سریع‌تر متوجه او کنید.

رویدادهای بزرگی که روال معمول کودک شما را مختل می کند، مانند نقل مکان یا آمدن یک خواهر یا برادر جدید، یا رویدادهای ناراحت کننده، مانند جدایی یا سوگ، می تواند باعث شود کودک شما احساس ناامنی کند. این می تواند کنترل احساسات را برای آنها سخت تر کند.

گاهی اوقات، دلایل مهم دیگری برای طغیان های پرخاشگرانه کودک وجود دارد. کودکان خردسالی که در سنین پایین در معرض خشونت قرار می گیرند ممکن است بیشتر در معرض خطر بروز رفتارهای پرخاشگرانه طولانی مدت باشند. اگر به هر نحوی نگران چیزی هستید که فرزندتان دیده یا تجربه کرده است، با پزشک عمومی، بازدیدکننده سلامت یا کارمند کلیدی خدمات اجتماعی، اگر دارید، صحبت کنید. درمان هایی برای کودکان خردسال طراحی شده است که می تواند کمک کند.

به یاد داشته باشید که تقریباً همه کودکان خردسال هر از گاهی پرخاشگرانه رفتار می کنند و برخی از آنها مراحل طولانی تری از پرخاشگری را پشت سر می گذارند. عصبانیت فرزند شما به احتمال زیاد با رشد مهارت های اجتماعی و زبان او کاهش می یابد. در این بین، اقداماتی وجود دارد که می‌توانید برای اجتناب از موقعیت‌هایی که احتمال بیشتری برای ایجاد رفتار پرخاشگرانه دارند، بردارید. همچنین می‌توانید به فرزندتان کمک کنید تا در هنگام بروز خشم، قبل از آن که خشم خود را مدیریت کند!
چگونه می توانم از طغیان های تهاجمی جلوگیری کنم؟
محرک های کودک خود را شناسایی کنید

توجه به محرک هایی که باعث پرخاشگری کودک شما می شود ممکن است به جلوگیری از طغیان کمک کند. محرک های رایج برای خشم و پرخاشگری عبارتند از:

تغییر در روال معمول کودک شما
احساس گرسنگی یا خستگی
وظایف چالش برانگیز، مانند انجام یک بازی جدید یا تسلط بر یک مهارت فیزیکی جدید
بازی با بچه ها یا خواهر و برادرهای دیگر
موقعیت هایی که طاقت فرسا به نظر می رسند، مانند مناطق بازی پر سر و صدا
ناتوانی در برقراری ارتباط با احساسات و نیازها و/یا گوش ندادن به آنها
به چیزی که می‌خواهند نمی‌رسند، وقتی می‌خواهند

شما همیشه قادر نخواهید بود آنچه را که باعث پرخاشگری فرزندتان می شود شناسایی کنید و اقدامات لازم را برای حل آن انجام دهید. برای مثال، فقط به این دلیل که کودک شما اسباب‌بازی می‌خواهد که کودک دیگری با آن بازی کند، به این معنی نیست که باید آن را داشته باشد. اما ممکن است بتوانید با ثابت نگه داشتن برنامه روتین کوچولوی خود، اطمینان از خواب کافی و پرت کردن حواس او در موقعیت هایی که متوجه شدید خلق و خوی او شروع به افزایش می کند، از چند طغیان عصبانیت جلوگیری کنید.

مثال خوبی بگذارید

اجازه دهید فرزندتان ببیند که در حال مدیریت ناامیدی های خود به شیوه ای خونسرد و خونسرد هستید. برای مثال، می‌توانید بگویید: “اوه، من نمی‌توانم تاپ مورد علاقه‌ام را پیدا کنم. خیلی آزاردهنده است! من واقعاً می‌خواستم آن را امروز بپوشم. به نظر می‌رسد که باید به جای آن تاپ دیگری انتخاب کنم.” این مثال خوبی برای کوچولوی شماست و به او نشان می دهد که رفتار مناسب چگونه است.

مقاوم باش

سعی کنید به رفتار پرخاشگرانه به روشی قابل پیش بینی پاسخ دهید. این به کودک شما ایده روشنی از آنچه از او انتظار می رود می دهد و درک نحوه رفتار را برای او آسان تر می کند.

از داشتن یک سری قوانین برای خانه و دیگری برای تاریخ بازی یا روزهای خارج از خانه خودداری کنید. این می تواند فرزند شما را گیج کند و باعث شود که او فکر کند که وقتی فقط با شما بازی می کند همیشه نباید خوب رفتار کند.

زمان صفحه نمایش را محدود کنید

زمان تماشای صفحه می‌تواند یک نجات مطلق برای والدین پرمشغله باشد، اما مطالعات نشان می‌دهد که زمان بیش از حد آن می‌تواند خطر رفتار پرخاشگرانه را در کودکان خردسال افزایش دهد.

اما چقدر زیاد است؟ به طور گیج کننده، هیچ دستورالعمل توصیه شده ای در بریتانیا وجود ندارد. با این حال، سازمان بهداشت جهانی و آکادمی روانپزشکی کودکان و نوجوانان آمریکا، برای کودکان دو تا پنج ساله، بیش از یک ساعت در روز، از جمله تلویزیون، تماشای صفحه نمایش را توصیه نمی کنند.

پیگیری میزان زمانی که فرزندتان در مقابل صفحه نمایش می گذراند، خواه تلویزیون، تلفن یا تبلت باشد، ممکن است مفید باشد. ممکن است الگویی بین آن‌ها که ناامید شده‌اند و زمان‌هایی که از صفحه نمایش استفاده می‌کنند، ببینید.

با وارد کردن او به بازی فعال، به کودک خود استراحت دهید. هر چیزی از یک بازی مخفی کاری در داخل خانه، یا بیرون، به آنها کمک می کند تا انرژی فرو رفته را بسوزانند. توصیه می شود که کودکان زیر پنج سال به حداقل سه ساعت فعالیت بدنی در روز نیاز داشته باشند.

وقتی به فرزندتان اجازه می‌دهید تلویزیون تماشا کند یا بازی‌های ویدیویی انجام دهد، برنامه‌ها یا برنامه‌هایی را انتخاب کنید که برای گروه سنی او طراحی شده‌اند و خیلی سریع نیستند. Common Sense Media منبع خوبی برای بررسی اینکه آیا یک برنامه، بازی یا فیلم برای کودک شما مناسب است یا خیر.

با آنها بنشینید و در مورد آنچه می بینید چت کنید. اگر چیزی که دوست ندارید در یک برنامه یا در یک بازی اتفاق افتاد، با فرزندتان در مورد آن صحبت کنید: “آیا دیدی که آن دختر چگونه دوستش را تحت فشار قرار داد تا به خواسته اش برسد؟ این کار خیلی خوبی نبود؟ بود؟”

رفتار آرام را تحسین کنید

علاوه بر اصلاح فرزندتان در زمانی که پرخاشگرانه رفتار می کند، مهم است که زمان هایی را که با آرامش و مهربانی رفتار می کنند، بشناسید. هنگامی که با صبر و حوصله منتظر نوبت خود در سرسره هستند، یا تکان دادن خود را به کودک دیگری که منتظر بوده است، تحسین کنید. به آنها بگویید که چقدر افتخار می کنید و دلیل آن را روشن کنید: “تو خیلی مهربان بودی که اول اجازه دادی جک بازی کند”.
چگونه باید با یک طغیان تهاجمی برخورد کنم؟
سریع پاسخ دهید

به جای اینکه منتظر بمانید، فوراً به کودک خود بفهمانید که رفتار او غیرقابل قبول است. اگر کودک دیگری را زدند، او را برای یک دوره سرد شدن از موقعیت خارج کنید. با آنها بنشینید یا آنها را در مکانی امن بگذارید تا آرام شوند. این اغلب فقط چند دقیقه طول می کشد.

وقتی کودک شما پرخاشگرانه رفتار می کند، وقت گذاشتن به او به او کمک می کند تا متوجه شود که رفتارش عواقب دارد. و به آنها نشان می دهد که اگر ضربه بزنند، لگد بزنند یا گاز بگیرند، بازی با دوستان خود را از دست خواهند داد.

هنگامی که فرزندتان آرام شد و آماده بازگشت شد، با گفتن اینکه چقدر به او برای آرام کردن خود افتخار می کنید، رفتار خوب خود را تقویت کنید.

احساسات خود را کنترل کنید

فریاد زدن بر سر کودک پیش دبستانی خود، یا به او بو دادن، به او نشان نمی دهد که چگونه خود را کنترل کند و آرام بماند. در عوض، این تصور را به آنها می دهد که وقتی با چیزهایی که دوست ندارند، پاسخ تهاجمی خوب است. همچنین به آن‌ها اجازه می‌دهد تا بدانند که هر بار که دست به کار می‌شوند، توجه زیادی از شما جلب می‌شود.

ممکن است احساس خشم یا خجالت داشته باشید، که می تواند قضاوت شما را در مورد اینکه چه کاری انجام دهید مخدوش کند. اگر نیاز دارید، یک دقیقه به خود فرصت دهید تا چند نفس عمیق بکشید. سپس با پاسخ دادن به ضربات و فریادهای آنها با روشی آرام الگوی خوبی بگذارید.

در مورد اتفاقی که افتاده صحبت کنید

زمانی که فرزندتان آرام شد، زمان آن فرا رسیده است که شرایط را با ملایمت و مهربانی با او در میان بگذارید. از کوچولویتان بپرسید که می تواند به شما بگوید چه چیزی آنها را متقابل کرده است. توضیح دهید که طبیعی است که گاهی اوقات عصبانی شوید، اما هل دادن، ضربه زدن، لگد زدن یا گاز گرفتن در زمانی که چنین احساسی دارید قابل قبول نیست.

با هم، می‌توانید راه‌های بهتری برای کنترل احساسات کودک خود بیاندیشید، مانند یافتن یک بزرگسال برای کمک، شمردن تا ۱۰، کشیدن نفس عمیق، یا دور شدن از موقعیت برای یک یا دو دقیقه.

به کودک خود کمک کنید بفهمد که فقط گفتن احساسش می تواند کمک کند. به عنوان مثال، آنها می توانند به جای رفتار پرخاشگرانه، بگویند: «امی، من عصبانی هستم زیرا تو مداد رنگی را گرفتی». برای بچه‌های کوچک‌تر، کاملاً قابل قبول است که به آن‌ها یاد بدهید که چگونه محکم «نه» بگویند، به جای سرزنش کردن. مهمترین چیز این است که فرزند شما به جای خشونت از کلمات استفاده می کند تا منظور خود را بفهمد.

اگر کودک شما تمایلی به صحبت در مورد حادثه ندارد، یا هنوز کلماتی برای توضیح آن پیدا نکرده است، بهتر است او را مجبور نکنید. در عوض، می‌توانید آرام کنار هم بنشینید و کتابی بخوانید که با احساس ناراحتی یا عصبانیت سروکار دارد. کتاب‌های فوق‌العاده زیادی وجود دارد که می‌تواند به کودکان در مدیریت احساسات بزرگ مانند خشم، ترس و ناامیدی کمک کند.

تقویت مسئولیت

اگر فرزندتان به هم ریخت یا بازی کسی را خراب کرد، به او بگویید که درست کردن آن به عهده اوست. برای مثال، آنها می‌توانند بلوک‌هایی را که روی زمین پرتاب کرده‌اند، بردارند، یا به جمع‌آوری یک پازل کمک کنند. به آنها توضیح دهید که این یک تنبیه نیست، بلکه به این صورت است که وقتی مرتکب اشتباه شده ایم، همه چیز را درست می کنیم.

کودک پیش دبستانی خود را تشویق کنید که ببخشد، اما این موضوع را مجبور نکنید. توضیح دهید که کاری که انجام دادند به احساسات کودک دیگر آسیب رساند و به آنها بگویید که عذرخواهی به کودک کمک می کند تا احساس بهتری داشته باشد. این به کودک شما می‌آموزد که با اطرافیان خود همدلی کند و این به او کمک می‌کند تا خشم خود را کنترل کند.
اگر فرزندم مرا کتک زد چه کنم؟
اگر فرزندتان شما را کتک بزند، به خصوص می تواند ناراحت کننده باشد. اگر این اتفاق افتاد، بگویید «نه» و خود را از فرزندتان به روشی کاملاً واضح و محکم دور کنید. این به شما فرصتی می دهد تا کمی آرام شوید. همچنین به کودک شما این امکان را می دهد که بداند اگر شما را بزند، توجهی از شما جلب نخواهد شد. داشتن یک رویکرد بدون تحمل برای پرخاشگری نسبت به شما اولین قدم خوب است. سپس برای فرزند شما روشن می شود که کتک زدن هرگز قابل قبول نیست.
چه زمانی باید نگران پرخاشگری فرزندم باشم؟
کودک شما احتمالاً با بزرگتر شدن از پرخاشگری رشد می کند، بدون اینکه نیازی به کمک اضافی داشته باشد. اما اگر نگران هستید، همیشه می‌توانید با پزشک عمومی یا پزشک خود صحبت کنید.

آنها می توانند راه های بیشتری را برای کمک به فرزندتان برای مدیریت احساسات خشم یا ناامیدی پیشنهاد کنند.

در صورت رفتار پرخاشگرانه فرزندتان از پزشک عمومی خود بخواهید که شما را راهنمایی کند:

هر روز یا در بیشتر روزها اتفاق می افتد
شدید است و می تواند به خود، دیگران، حیوانات خانگی یا اموال آسیب برساند یا آسیب برساند
در مهد کودک، زمان خانواده یا فعالیت های اجتماعی تداخل ایجاد می کند
با افزایش سن بیشتر یا شدیدتر می شود
شامل پرخاشگری نسبت به خود، مانند سیلی زدن یا خاراندن، یا صحبت منفی در مورد خود بارها در روز

اگر پزشک عمومی شما هر گونه نگرانی در مورد رفتار کودک شما داشته باشد، ممکن است کودک شما را برای کمک تخصصی به یک سرویس بهداشت روان کودکان و جوانان محلی (CYPMHS، که قبلاً CAMHS نامیده می شد) ارجاع دهد. دریافت کمک از یک متخصص CYPMHS بسته به محل زندگی شما متفاوت است. زمان انتظار نیز می تواند متفاوت باشد.

 

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.