ADD و ADHD: تفاوت ها، تشخیص و درمان

اختلال کمبود توجه (ADD) اصطلاحی است که گاهی برای یکی از تظاهرات اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) به کار می رود. ADHD یک اختلال عصبی است که باعث ایجاد طیفی از مشکلات رفتاری مانند مشکلات در انجام آموزش، تمرکز بر تکالیف مدرسه، همگام شدن با تکالیف، پیروی از دستورالعمل ها، تکمیل وظایف و تعامل اجتماعی می شود.

در کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5)، این وضعیت به طور رسمی به عنوان “اختلال نقص توجه/بیش فعالی، ارائه عمدتاً بی توجه” شناخته می شود.

در حالی که اصطلاح ADD از نظر فنی یک اصطلاح منسوخ است – و دیگر توسط متخصصان پزشکی استفاده نمی شود – هنوز هم گاهی اوقات به صورت محاوره ای برای اشاره به فردی استفاده می شود که مشکل تمرکز دارد اما علائم بیش فعالی را تجربه نمی کند.

علائم ADD (بی توجهی نوع بی توجه)
افراد مبتلا به نوع بی توجهی بیش فعالی در تلاش برای توجه یا متمرکز ماندن برای مدت طولانی هستند. برخی از علائم این نوع ADHD عبارتند از: 1

به راحتی منحرف شدن
مشکل در پیروی از دستورالعمل ها
مشکل ماندن در کار
فراموشی
از دست دادن وسایل شخصی مانند کلید یا کتاب
عدم توجه به جزئیات
مشکلات در سازماندهی ماندن
فاصله توجه کوتاه

کودکان مبتلا به ADHD بدون مولفه بیش فعالی ممکن است به نظر بی حوصله یا بی علاقه به فعالیت های کلاس باشند. آنها ممکن است مستعد رویاپردازی یا فراموشی باشند، با سرعت آهسته کار کنند و به کارهای ناقص روی بیاورند.

تکالیف، میزها و کمدهای آنها ممکن است نامرتب به نظر برسند. آنها ممکن است مواد را در مدرسه و خانه از دست بدهند یا تکالیف مدرسه را اشتباه انجام دهند و در انجام تکالیف ناکام باشند. این می تواند معلمان و والدین را ناامید کند و منجر به کسب نمره ضعیف کودک در کلاس شود.

برای مشاوره در مورد بهبود تمرکز، Play را فشار دهید
این قسمت از پادکست The Verywell Mind با میزبانی سردبیر و درمانگر، امی مورین، LCSW، با حضور آمیشی جا، دکترای روانشناسی، استاد روانشناسی، نحوه بهبود دامنه توجه خود را در میان حواس‌پرتی‌های روزانه به اشتراک می‌گذارد. برای گوش دادن اکنون روی زیر کلیک کنید.

 

اکنون دنبال کنید: Apple Podcasts / Spotify / Google Podcasts / RSS

ADD در مقابل ADHD: تفاوت چیست؟
در حالی که بسیاری از افراد به استفاده از اصطلاحات ADD و ADHD به صورت مترادف ادامه می دهند، مهم است که بدانیم آنها یکسان نیستند. در اینجا چند نکته کلیدی وجود دارد که باید از آنها آگاه بود:

ADD یک اصطلاح قدیمی برای چیزی است که امروزه به عنوان نوع بی توجهی از ADHD شناخته می شود.
اصطلاح ADHD از اواسط دهه 1990 برای توصیف انواع بی توجه و بیش فعال استفاده شده است.
با این حال، برخی از افراد همچنان از اصطلاح ADD به عنوان راهی برای نشان دادن اینکه این بیماری شامل بیش فعالی به عنوان یک علامت نمی شود، استفاده می کنند.
DSM-5 در حال حاضر سه زیرگروه ADHD را تشخیص می‌دهد: نوع بی‌توجه (که گاهی اوقات ADD نامیده می‌شود)، نوع بیش فعال- تکانشی، و نوع ترکیبی.
ADD (نوع بی توجه ADHD) خود را به همان شکلی نشان نمی دهد که اغلب بیش فعالی- تکانشی یا ترکیبی نشان می دهد. کودکان با این تظاهرات علائم متفاوتی دارند.

به عنوان مثال، کودکانی که دو تظاهر دیگر از ADHD دارند، تمایل دارند در کلاس رفتار کنند یا مشکلات رفتاری خود را نشان دهند. کودکان مبتلا به ADHD بی توجه عموماً در مدرسه اختلال ایجاد نمی کنند. آنها حتی ممکن است در کلاس آرام بنشینند، اما این بدان معنا نیست که اختلال آنها مشکلی ندارد و برای تمرکز مشکلی ندارند. علاوه بر این، همه کودکان مبتلا به ADHD بی توجه شبیه هم نیستند.

کودکان مبتلا به ADHD نوع ترکیبی علائم متعددی از نوع بیش فعال- تکانشی و نوع بی توجه نشان می دهند.

تشخیص
اگر مشکوک هستید که فرزندتان ADHD دارد، با مشاور مدرسه، معلم یا پزشک فرزندتان در مورد درمان مناسب صحبت کنید. اگر نگرانی دارید، همین امروز این بحث ها را شروع کنید. مداخله زودهنگام می تواند تضمین کند که کودک شما اختلالات کمتری را در نتیجه وضعیت خود تجربه می کند.

ممکن است متخصص اطفال کودک شما مراجعه به روانشناس کودک را توصیه کند که می تواند آزمایشات رسمی انجام دهد تا ببیند آیا کودک شما با معیارهای ADHD مطابقت دارد یا خیر و در این صورت، در چه مواردی قرار می گیرد. این آزمایش نه تنها می تواند به تمایز ADHD از سایر مسائلی که ممکن است باعث ایجاد مشکل در تکالیف مدرسه شوند کمک کند، بلکه می تواند برای پیگیری پاسخ کودک به مداخلات در طول زمان مورد استفاده قرار گیرد.

بسته به علائم کودک شما، ممکن است ADHD نوع بی توجه، ADHD نوع تکانشی-بیش فعال یا ADHD نوع ترکیبی تشخیص داده شود.

شناخت انواع ADHD
رفتار
هیچ درمانی برای ADHD وجود ندارد، اما درمان می تواند به کودکان در مدیریت علائم و بهبود عملکرد روزانه کمک کند. درمان ADHD اغلب شامل داروها، مداخلات رفتاری یا ترکیبی از این دو است. نوع درمان انتخابی به علائم و نیازهای کودک بستگی دارد.

داروها
ADHD اغلب با یکی از سه نوع دارو درمان می شود: محرک های روانی، داروهای ضد افسردگی یا داروهای غیر محرک. این داروها می توانند به کودکان مبتلا به ADHD (ADD) کمک کنند تا در انجام وظیفه و تمرکز خود ادامه دهند.

محرک‌های روانی: محرک‌های روانی بر انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز تأثیر می‌گذارند و ممکن است به افزایش انرژی و افزایش هوشیاری کمک کنند.

فرم انتشار تمدید شده اغلب توصیه می شود (به جای فرم انتشار فوری). محرک های روانی شامل آمفتامین هایی مانند آدرال و متیل فنیدات ها مانند ریتالین و کنسرتا هستند.
داروهای ضد افسردگی: داروهای ضد افسردگی همچنین بر انتقال دهنده های عصبی در مغز تأثیر می گذارند و ممکن است به بهبود خلق و خو و توجه کمک کنند. داروهای ضد افسردگی رایجی که برای تظاهرات بی توجه ADHD تجویز می شوند عبارتند از Wellbutrin (بوپروپیون) و Effexor (ونلافاکسین).
داروهای غیر محرک: داروهای غیرمحرک می‌توانند برای کسانی که عوارض جانبی ناخواسته ناشی از محرک‌ها را تجربه می‌کنند مفید باشند و شامل Strattera (اتوموکستین) و Intuniv (گوانفاسین) می‌شوند. 5 داروهای غیرمحرک بر انتقال‌دهنده عصبی خاص، نوراپی نفرین، تأثیر می‌گذارند و ممکن است به تنظیم احساسات کمک کنند. و تمرکز بر روی وظایف خاص را بهبود بخشد.
مانند هر دارویی، عوارض جانبی رایجی نیز وجود دارد. محرک های روانی، ضد افسردگی ها و غیر محرک ها می توانند باعث سرگیجه، کاهش اشتها، ناراحتی معده و غیره شوند. اگر متوجه شدید که کودک شما علائم غیرمعمولی را تجربه می کند، حتما با پزشک خود صحبت کنید.

مدیریت رفتار
چه والدین دارو را به عنوان یک گزینه درمانی انتخاب کنند یا نه، اکثر پزشکان و روانشناسان کودک پیشنهاد می کنند که یک برنامه مداخله رفتاری باید برای کمک به آموزش مهارت های رفتاری سازگارانه به کودکان و کاهش رفتارهای خارج از وظیفه و بی توجهی ایجاد شود.

اغلب، ترکیبی از روش های مختلف استفاده می شود، از جمله: 2

رفتار درمانی: در مورد کودکان خردسال، یک درمانگر معمولاً با شما و فرزندتان ملاقات می کند. یک جلسه اغلب شامل درمانگر است که مکالمه با کودک شما را تسهیل می کند یا حتی فعالیتی را برای کمک به او برای بیان احساساتش ارائه می کند. وضعیت.
آموزش والدین در مدیریت رفتار: برای والدین کودکان زیر 12 سال توصیه می شود، یک درمانگر به والدین آموزش می دهد تا تغییرات رفتاری فرزندشان را تسهیل کند. و به آنها کمک کنید تا مکانیسم های مقابله ای سالمی را برای مقابله با احساسات سخت اتخاذ کنند.
مداخلات رفتاری در مدرسه: فرزند شما ممکن است معیارهای کمک اضافی را مطابق قانون آموزش افراد دارای معلولیت (IDEA) یا بخش 504 قانون توانبخشی 1973 داشته باشد. ، تقویت مثبت و تکالیفی که به طور خاص برای فرزند شما انجام شده است.
مداخلات رفتاری با همسالان: با این رویکرد، یک درمانگر یا متخصص آموزش دیده گروهی از کودکان را در فعالیت هایی هدایت می کند که به آنها یاد می دهد چگونه با همسالان خود تعامل سازنده داشته باشند. ممکن است والدین و معلمان برای تقویت درس ها در خانه و مدرسه آموزش ببینند.
ممکن است برنامه‌های مداخله رفتاری در بلندمدت مزیت‌هایی داشته باشد، زیرا این سازگاری‌ها ممکن است منجر به بهبود پایدار در مهارت‌های تمرکز شود که دارو نمی‌تواند ارائه دهد.

بسیاری از مردم متوجه می شوند که روش های کل نگر در مدیریت علائم رفتاری ADHD در کودکان موثر است. نشان داده شده است که انجام تمرینات بدنی منظم باعث تقویت خلق و خو، بهبود توجه و عملکرد اجرایی در بزرگسالان و کودکان مبتلا به ADHD می شود.

مطالعات نشان داده است که تمرکز و تنظیم هیجانی در افراد مبتلا به ADHD پس از تمرین یوگا بهبود یافته است

رژیم غذایی نیز ممکن است در مدیریت رفتارهای ADHD نقش داشته باشد. تحقیقاتی وجود دارد که نشان می دهد غذای سرخ شده، قندهای افزوده شده، نمک و مواد مصنوعی ممکن است مشکلات رفتاری و توجه را بدتر کند.

با این حال، برای درک اینکه چگونه رژیم غذایی بر ADHD تأثیر می گذارد، به مطالعات بیشتری نیاز است. با پزشک کودک خود صحبت کنید تا مطمئن شوید که او تغذیه کافی، وعده های غذایی منظم و مصرف بالای سبزیجات را دریافت می کند – همه اینها با بهبود خلق و خوی کودکان مبتلا به ADHD مرتبط است.
6 بهترین برنامه درمانی آنلاین برای کودکان در سال 2022
کلمه ای از Verywell
اگر فکر می کنید که کودک شما ممکن است “ADD” داشته باشد، مهم است که با پزشک کودک خود در مورد ADHD نوع بی توجه صحبت کنید. درمان‌های مؤثری در دسترس هستند که می‌توانند به کودکانی که با بی‌توجهی دست و پنجه نرم می‌کنند، کمک کند، و مداخله زودهنگام می‌تواند از تأثیر مخرب این اختلال بر زندگی آنها جلوگیری کند.

برخی از والدین از ننگ مرتبط با ارزیابی فرزندشان از نظر ADHD می ترسند. مهم است که با کودک خود صحبت کنید تا بداند هرکسی مهارت ها و توانایی های متفاوتی دارد. با دریافت درمان، می توانید به کودک خود کمک کنید تا مهارت ها و راه های جدیدی برای مقابله با علائم خود ایجاد کند.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.