ADHD برای کودکان چگونه است؟

به طور کلی، کودکان خردسال تمایل دارند فعال، پرخاشگر و تکانشی باشند. آنها اغلب با صدای بلند بازی می کنند و عاشق بالا رفتن و دویدن هستند. آنها غوغا می کنند و بی قراری می کنند و دوست دارند که سربالا و بیرون باشند و دنیای اطرافشان را کاوش کنند. برای بچه ها مشکلی در گوش دادن، به خاطر سپردن و پیروی از دستورالعمل ها غیرعادی نیست. همه اینها بخش طبیعی کودکی است.

با این حال، برای یک کودک مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD)، رفتارها و چالش های عادی دوران کودکی تقویت می شود. علائم ADHD فراگیر، مزمن و مخل است و مشکلات قابل توجهی را برای کودک در مدرسه، خانه و دوستان ایجاد می کند.

کودکان مبتلا به ADHD می توانند به راحتی ناامید و غرق شوند. آنها در تنظیم احساسات خود مشکل دارند و با مسائل مربوط به عملکرد اجرایی دست و پنجه نرم می کنند. برای مثال ممکن است مشکلات زیادی داشته باشند:

برنامه ریزی
اولویت بندی
توجه کنید
به خاطر سپردن جزئیات
آنها همچنین تمایل به رشد کمتری دارند. برخی از کودکان مبتلا به ADHD بسیار کاریزماتیک، با شخصیت و محبوب هستند. اما برای بسیاری دیگر، مشکلات رفتاری منجر به طرد شدن، انزوا و کاهش عزت نفس می شود.

ADHD در کودکان
طبق اطلاعات حاصل از بررسی ملی سلامت کودکان در سال 2016، حدود 9.4 درصد از کودکان 2 تا 17 ساله در ایالات متحده تا به حال مبتلا به ADHD تشخیص داده شده اند.1 میانگین سن تشخیص ADHD در کودکان 7 سال است.

طبق آکادمی اطفال آمریکا (AAP)، تشخیص ADHD در یک کودک کمتر از 4 سال به دلیل سرعت تغییر آنها دشوار است.

سه نوع زیرگروه ADHD وجود دارد که هر کدام علائم مربوطه را دارند. برای تشخیص، علائم باید حداقل به مدت شش ماه وجود داشته باشد، مخل، و برای سطح رشد کودک نامناسب باشد. به عبارت دیگر، این اختلالات به مراتب بیشتر از سایر کودکان هم سن و سال است.

بی توجه: مشکل در توجه و به پایان رساندن کارها، به راحتی حواس پرتی، فراموشکار، بی نظم، به نظر نمی رسد وقتی با او صحبت می شود گوش می دهد.
بیش فعال / تکانشی: مشکل در نشستن و منتظر ماندن برای نوبت، صحبت کردن و قطع صحبت زیاد، مشکل در نشستن روی صندلی
ترکیبی: علائم هر دو نوع بی توجه و بیش فعال/تکانشی4

نوع ترکیبی رایج ترین شکل ADHD است، در حالی که بیش فعالی/تکانشی کمترین شیوع را دارد.

احتمال تشخیص ADHD برای پسرها بیشتر از دختران است. با این حال، این می تواند به این دلیل باشد که دختران معمولاً نوع بی توجهی ADHD را دارند که تشخیص آن سخت تر است، در حالی که پسرها معمولاً علائم بیش فعالی/تکانشی را نشان می دهند.

چگونه ADHD می تواند بر دوستی کودکان تأثیر بگذارد
اثرات ADHD در کودکان
زندگی با ADHD می تواند سخت باشد. کودکان ممکن است طیف وسیعی از احساسات را تجربه کنند، از جمله:

نا امیدی
دل تنگی
قطع ارتباط
گیجی
غرق شدن
بی قراری
احساس خارج شدن از کنترل
کودکان مبتلا به ADHD اغلب با عبارات نادرست و منفی برچسب زده می شوند. آنها ممکن است شروع به احساس “بچه بد” یا “تنبل” یا “خنگ” کنند در حالی که این به هیچ وجه درست نیست.

زندگی با ADHD می تواند به معنای چالش هایی برای کودکان در تمام زمینه های زندگی باشد. کنار آمدن با احساسات بزرگ و نداشتن کارکرد اجرایی برای آنها سخت است و با عواقب سختی روبرو می شوند.

مدرسه: رفتارهای بی توجه می تواند منجر به مشکل در اتمام تکالیف مدرسه شود، در حالی که رفتارهای بیش فعال می تواند فعالیت کلاس را مختل کند و منجر به اقدامات انضباطی شود.
روابط: کودکان مبتلا به ADHD می توانند در روابط و دوستی با همسالان خود دچار مشکل شوند
رشد: ADHD به عنوان یک اختلال عصبی-رشدی طبقه بندی می شود و کودکان مبتلا به آن تاخیر رشدی را نشان می دهند.
مطالعه‌ای در سال 2013 که در Frontiers in Human Neuroscience منتشر شد، عملکرد شناختی (توجه، زمان‌بندی، تکانشگری و بیش‌فعالی) را در گروهی از کودکان 6 تا 11 ساله مورد بررسی قرار داد. نشان داد که افراد مبتلا به ADHD عمدتاً با کودکان بدون این اختلال که 1 تا 1 سال بودند قابل مقایسه بودند. 3 سال جوان تر، به جز بیش فعالی که در آن شکاف بیشتر بود.12

به کودک خود کمک کنید تا در صورت داشتن ADHD در مسیر تکالیف خود بماند
اثرات داروی ADHD
داروهای محرک معمولاً برای ADHD تجویز می شوند. در حالی که اینها می توانند در کاهش علائم ADHD مفید باشند، ممکن است با عوارض جانبی نیز همراه باشند، از جمله:

اختلالات خواب
کاهش اشتها
اضطراب
تحریک پذیری
معده درد
سردرد 13
عوارض جانبی متداول داروهای غیرمحرک، که ممکن است در صورت عدم تحمل یک محرک برای کودک تجویز شود، بسته به دارو ممکن است متفاوت باشد. اولین غیر محرکی که برای درمان ADHD تایید شد Strattera (اتوموکستین) بود. عوارض جانبی شایع Strattera در کودکان و نوجوانان عبارتند از:

کاهش اشتها
حالت تهوع
استفراغ
خستگی
خواب آلودگی
درد شکم 14
اگر پزشک کودک شما دارو تجویز کرده باشد، آنها بر نحوه تأثیر آن بر کودک نظارت خواهند کرد. آنها به دنبال یک رژیم دارویی هستند که موثر باشد و عوارض جانبی ناراحت کننده ای ایجاد نکند. به عنوان مثال، اگر یک داروی محرک خواب کودک را دشوار می کند، پزشک ممکن است دوز محرک را قطع کنید یا به جای آن یک داروی غیر محرک تجویز کنید.

مداخلات رفتاری، به‌ویژه مدیریت رفتار آموزش والدین، به‌عنوان اولین درمان در کودکان 4 و 5 ساله توصیه می‌شود. این کودکان ممکن است برای مصرف دارو خیلی جوان باشند. اثرات برخی از داروهای ADHD بر مغزهای در حال رشد به خوبی درک نشده است

چگونه والدین می توانند به کاهش عوارض جانبی داروهای ADHD کمک کنند
اهمیت درک ADHD
زمانی که کودک بیشتر در مورد ADHD، چیستی و نبودن آن و اینکه چگونه بر آنها تأثیر می‌گذارد، می‌تواند توانمند باشد. با درک، آنها می توانند با والدین و معلمان برای توسعه راهبردهای مقابله و یافتن نقاط قوت خود و ایجاد آنها کار کنند.

وقتی کودکان خود را دارای چالش ها و نقاط قوت می بینند و حمایت و شناسایی دریافت می کنند، عزت نفس رشد می کند. به جای اینکه خود را آسیب دیده ببینند، می توانند خود را در دیدی مثبت تر، تواناتر و دقیق تر ببینند.

شرایط مشابه
برخی از بیماری ها علائمی مشابه ADHD دارند، مانند اختلال دوقطبی.16 این می تواند در تشخیص صحیح و در نتیجه درمان مناسب مانع شود. برای ADHD مهم است که از شرایط زیر متمایز شود:

اضطراب
افسردگی
ناتوانی های یادگیری
اوتیسم
تشنج
اختلالات خواب 17
اسطوره ها
افسانه ها در مورد ADHD همچنین ممکن است مانعی برای درمان ایجاد کنند و برای عزت نفس کودک مضر باشند. اینها عبارتند از:

علائم فقط نوعی تنبلی است.
یک کودک برای داشتن ADHD بسیار کوچک است.
رفتار کودک تقصیر والدین است.
کودک از آن بیشتر خواهد شد.18
این یک شرط واقعی نیست.
این فقط در پسران دیده می شود.19
انگ
یکی دیگر از موانع بالقوه برای پیروی از درمان و رفاه کودکان مبتلا به ADHD، انگی است که آن را احاطه کرده است. شک و تردید در مورد تشخیص و علائم، همراه با ادراکات منفی در مورد دارو به این انگ کمک کرده است.

هم بزرگسالان و هم همسالان به طرق مختلف به کودکان مبتلا به ADHD انگ می زنند. یک بررسی در سال 2020 در گزارش ADHD خلاصه کرد که همسالان همکلاسی مبتلا به ADHD را خشن‌تر، بیشتر احتمال دارد که به دردسر بیفتند، و کمتر از دیگران مراقبت می‌کنند. معلمان عملکرد تحصیلی خود را منفی تر درک کردند و انگ درونی والدین در انتقاد و تحریک پذیری ظاهر شد.

چگونه می توانید کمک کنید
اگر والدین یا مراقب کودک مبتلا به ADHD هستید، اقداماتی وجود دارد که می توانید برای کمک به آنها در مدیریت وضعیت خود و کاهش ناامیدی برای همه انجام دهید. تا آنجا که می توانید در مورد ADHD بیاموزید. 4 با معلم و سایر پرسنل مدرسه کار کنید تا مطمئن شوید که آنها امکانات مورد نیاز برای موفقیت را دارند. در خانه روی موارد زیر تمرکز کنید:

سازماندهی: به فرزندتان کمک کنید با قرار دادن وسایلش در مکان های ثابت مرتب بماند.
ساختار و روال: به یک برنامه منظم پایبند باشید و روال های قابل پیش بینی ایجاد کنید.
ارتباط شفاف: هنگام برقراری ارتباط با آنها، دستورالعمل های واضحی را ارائه دهید.
جوایز: مطمئن شوید که می دانند چه زمانی کار درست را انجام می دهند. آنها را تحسین کنید یا پاداش بدهید.13
مثبت اندیشی: فرزندتان را در زمینه هایی که قدرت نشان می دهد تشویق و حمایت کنید و به او کمک کنید تا توانایی های خود را در خودش تشخیص دهد.
آموزش والدین ممکن است بخشی از درمان رفتار درمانی برای کودک شما باشد، اگر آنها کمتر از 12 سال سن دارند. این آموزش مهارت هایی را به والدین می آموزد که می توانند از آنها برای کمک به بهبود رفتار کودک استفاده کنند

کلمه ای از Verywell
ADHD شایع ترین اختلال رفتاری در کودکان است. با این حال، با درمان مناسب، می توان علائم را مدیریت کرد.

همچنین مهم است که به یاد داشته باشید که کودکان مبتلا به ADHD دارای نقاط قوت و ویژگی های مثبتی هستند که باید مورد تجلیل قرار گیرند. برخی از ویژگی ها، مانند پر انرژی بودن، می تواند یک دارایی باشد و به آنها در زندگی و برخی تنظیمات حرفه ای کمک کند.

برای بهبود کیفیت زندگی فرزندتان، نقاط قوت او را بشناسید، افسانه ها را از بین ببرید و به او کمک کنید تا درمان و امکانات مورد نیاز خود را دریافت کند. در کنار عشق و حمایت شما، این امر به آنها کمک می کند تا محیطی برای موفقیت فراهم کنند.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.